BERRIAK ETA EKITALDIAK
Calcuta Ondoan

Calcuta Ondoanen prestakuntza eta laguntza lanetan hilabete bat eman ondoren, Daniel Ortizek, Hegoa-EHUko Garapena eta Nazioarteko Lankidetza masterreko ikasleak, Nepalgo lehen inpresioak partekatzen ditu, Pokharan Kopila Nepalen lana laguntzen ari den bitartean.

Pokharan badago aintzira bat, itsaso zabal baten antza duena, Himalaiako mendiez inguratua. Mendi horiek bertan islatzen dira egunsenti eta ilunabar bakoitzean —hemen bakarrik gertatzen diren horietakoak dira, begira geratu eta harrituta, ia eskertuta, uzten zaituztenak—. Irudi horrek azaltzen du, neurri batean, zergatik duen Nepalek jendea geldiarazteko gaitasuna. Ni geldiarazi egin nau, eta ustekabeko lasaitasun horretan hasi da benetako ikaskuntza.

Calcuta Ondoanen bidez nago hemen, Kopila Nepali laguntzen. Emakume ausartek gidatutako GKE bat da, eta historikoki ikusezin bihurtu diren kolektiboekin lan egiten du: genero-indarkeriaren biktima eta bizirik atera diren emakumeekin, desgaitasuna duten pertsonekin eta kasta-sistemak baztertutako komunitateekin. Calcuta Ondoanen babesak ahalbidetzen du lan horrek jarraipena izatea eta denboran irautea.

Lurraldearekin izandako lehen harremanak dena aldatzen du. Norbera eskema batzuekin iristen da, marko teorikoekin, ondo antolatutako asmo onekin; eta orduan, proiektuen atzean dauden pertsonak ezagutzen dituenean, ulertzen du errealitatea beti dela edozein dokumentuk jaso dezakeena baino konplexuagoa, gogorragoa eta ederragoa. Kopilako taldeak ez ditu errealitate horiek kanpotik lantzen: bizi egin ditu. Eta hori sentitu egiten da elkarrizketa bakoitzean, erabaki bakoitzean, lan egiten duten familiekin hurbiltzeko moduan eta komunitateak haiengan jartzen duen konfiantzan.

Nire egitekoa zubiak eraikitzera mugatuko nuke: taldeari txostenak prestatzen laguntzea, eta munduaren beste aldetik lan hori babesten dutenek egiten den lana ikusi eta ulertu ahal izatea. Baina baita kanpoko begirada bat eskaintzea ere; batzuetan, barrutik jada inork egiten ez dituen galderak egiten dituena. Ez da gutxi, baina ezta gehiegi ere; eta norberak eskaini dezakeenaren mugei buruzko zintzotasun eta apaltasun hori da, beharbada, lankidetzak benetako zentzua izan dezan baldintza garrantzitsuenetako bat.

Hilabete baten ondoren, ikasitakoaren balantzak argi eta garbi nire aldera egiten du. Nire baitan geratu dira jendearen berotasuna, inoren txalorik espero gabe beren ingurunea aldatzeko lanean ari direnen indar isila, eta une batez bada ere, egon behar zenuen lekuan egon izanak bakarrik ematen duen bake moduko bat.